Yusube ailesinin bu göçler dolaysıyla önce Kars ve daha sonra da Sivas’a geldikleri büyük bir ihtimaldir.

Kars yöresinde iken kuraklık baş gösterdi. Büyük ölçüde geçim sıkıntısı çektiler. Kuraklıkla birlikte zararlı hayvanların; çakal, kurt, ayı gibi yırtıcı hayvanların saldırıları ve yılan-çayan gibi  sürüngenler büyük zararlar vermeye başladı. Can ve mal güvenlikleri için bir başka yurt bulmak kaçınılmaz olmuş ve yeniden bir göç zorunlu hale gelmişti. Hayvanlarına daha iyi otlaklar bulmak üzere yaz aylarda günbatımına doğru yola çıkarlar. Şehirler ve yerleşim yerlerinden uzak durdular. Irmak ve dere kenarları, yaylalık yerlerden geçtiler.  

 Bu göç birkaç yıl sürdü. Çünkü, ailelerle birlikte sürülerin göçü çok zor ve çok da riskliydi. Ülke savaş içindeydi. Dağda eşkıyalar, Ermeni çeteleri kol geziyordu. Göçün son bulması herkesin arzusuydu. Ancak, gözleri tutan ve tüm hayallerini gerçekleştirebilecekleri bir yere henüz ulaşmamışlardı. Artık toprağa yerleşmek, ekip-biçmek istiyorlardı. Soy, sop yerleştikleri toprakta kök salsın istiyorlardı. Malı davarı daha semiz olsun, topraktan bire kırk, bire elli ürün alınsın. Bölgeyi hem yazlık ve hem de kışlık kullanılabilsin. Böyle bir yerin özlemi her zaman duyulmuş, ancak uygun bir yer ve huzur bulunamamıştı. Batıya ilerledikçe daimi olarak kalacak yerin bulunması heyecanı hemen herkesi sarmış, adeta tek bu düşüncede odaklaşmışlardı.  

Yusube Ailesi,  mal, davar ve ev eşyalarıyla büyük bir kervan oluşturmuştu. Erzurum, Erzincan üzerinden Malatya’ya ve oradan da Divrik yakınlarında  Palandöken veya Palanga (Hars) denilen yöreye gelip geçici olarak konaklamışlar. Orada bir yıl geçirdikten sonra şimdiki yerleşim yeri olan Ödek’in karşısına suyu ve otu bol olan Adaçayırı diye bilinen bölgeye gelip yerleştiler. Adaçayırının doğusunda Gömürgen'e bakan tepede ilk evlerini yaptılar. Tepe ayrılıkta Hasanağagile düşmüştür. Buradaki yıkıntı harabeler o devirde Yusube Ailesine geçici olarak ilk hanelik etti.

 Yusube, Yusuf Efendi ve oğullarından inen soyu ifade eder. Yusube Ailesi ile birlikte değişik bölgelerden gelen aileler de aynı bölgeye yerleşmişlerdir. Bunlar arasında başlıca aileler şunlar:

Yusube (Yusuf Efendi ve oğulları)

Yönüze (Yunus Efendi ve oğulları),

Döyde (Toydı oğulları) ve

Hamise (Hamıs Efendi ve oğulları)  bulunmaktadır.

 O tarihlerde Ödek’in şimdiki yerinde Bizanslılar (Rumlar) oturmaktadır. Ancak, bölgenin Türkler eline geçmesinden sonra  sıkıntı yaşamamak için göç etmeleri nedeniyle sayıları gün geçtikçe azalmış ve birkaç hane kalmıştır. 1800 yılı başlarında tamamı göçüp gitmiş ve  gayri müslüm olarak kimse kalmamıştır.  

1770-1800 yılları arasında Ödek tamamen Türk yurdu olmuştur. O dönemin çetin mücadelelerini ortaya koyan Türklerin gömüldüğü “gömeri”, çarpışmaların yaşandığı ve gavurların büyük ölçüde kırıldığı yer olan “gavur kırağı””, Türklerin ele geçirip yerleştiği “Türkeli”, Hıristiyanlardan alınan “gavur ağılı”, v.b. yer isimleri ne ölçüde çetin mücadeleler verildiğinin delili olarak dikkatimizi çekmektedir.

 ÖDEK KÖYÜ YERLEŞİM YERİ OLUYOR

        Ödek’e en yakın şehir olan Divrik, Hititler zamanından beri (İ.Ö. 550) yerleşim yeri olarak kullanıldığı bilinmektedir. Şehir, İ.Ö. 330 yılında Kapadokya krallığının egemenliğine ve buranın da Bizans’ın egemenliğini tanımasıyla birlikte Bizans imparatorluğunun egemenliğine geçmiş oldu.

Türkler yurtlarına ad koyarken öz Türkçe isim olmasına, anlamının yiğitlik, mertlik, kutsallık noktasında iyi, güzel ve ongun olmasına özen göstermişlerdir. En son konaklayacakları bölgeye gelen Yusube Ailesi, buraya ad koyarken aynı özeni göstermiştir. Kökenini ve kimliğini  en iyi şekilde yansıtsın, ulu, uğurlu,  kademli olsun diye yerleştikleri bu yeni yere ÖDEK ismini vermiştir.